Monday, 3 February 2014

MICHNIK - SZANSE POLSKIEJ DEMOKRACJI




Adam MICHNIK  -  “SZANSE  POLSKIEJ  DEMOKRACJI”

Zacznijmy  od  oceny  sytuacji  geopolitycznej  Polski  napisanej  przez  Michnika  w 1976  roku: „Nierealistyczna   jest  rachuba  na  obalenie  reżimu  w  Polsce,  jeśli  nie  ulegnie  zmianie  struktura  polityczna  ZSRR;  niebezpieczne  jest  dążenie  do  działań  konspiracyjnych”.
 Po  upływie  prawie  pół  wieku  od  upadku  ZSRR,  jak  i  muru  berlińskiego – symbolu  żelaznej  kurtyny,  wszyscy  /poza  wyjątkowo  zacietrzewionymi  megalomanami,  ktorzy  plotą  mity  o  decydującej  roli   Polski/  przyznają,  post  factum,  mu  rację  i  potwierdzają  niewątpliwą  prawdę,  że  „Solidarność”  nigdy  nie  postulowała  odsunięcia  komunistów  od  władzy.

Wielu  z  moich  znajomych  na  portalu  „Lubimy  czytać”  to  ludzie  młodzi,  więc  jako  uczestnik  „tamtych”  wydarzeń  /mam  71 lat/  czuję  sie  zobowiązany  do  obiektywnej  informacji.  W  tym  celu  postanowiłem  przytoczyć  w  tej  opinii  21  słynnych  postulatów  gdańskich  robotników  strajkujących  w  1980 r.,  abyśmy  mogli  merytorycznie  dyskutować:

Postulat   1.  Akceptacja  niezależnych  od  partii  i  pracodawców  wolnych  związkow  zawodowych  wynikających  z  ratyfikowanych  przez  PRK  Konwencji nr  87  Międzynarodowej  Organizacji  Pracy,  dotyczących  wolności  zwiazków  zawodowych.
Postulat 2. Zagwarantowanie  prawa  do  strajku  oraz  bezpieczeństwa  strajkującym  i  osobom   wspomagającym.
Postulat 3. Przestrzegać  zagwarantowanej  w  Konstytucji  PRL  wolności  słowa, druku, publikacji,  a  tym  samym  nie  represjonować  niezależnych  wydawnictw  oraz  udostępnić  środki  masowego  przekazu  dla  przedstawicieli  wszystkich  wyznań.
Postulat 4. Przywrócić  do  poprzednich  praw: a. ludzi  zwolnionych  z  pracy  po  strajkach  w  1970 i 1976 r., studentów  wydalonych  z  uczelni  za  przekonania, b. zwolnić  wszystkich  więżniów  politycznych /w  tym  Edmunda  Zadrożynskiego,  Jana  Kozłowskiego,  Marka  Kozłowskiego/, c. znieść  represje  za  przekonania.
Postulat 5. Podać  w  środkach  masowego  przekazu  informacje  o  utworzeniu  Miedzyzakładowego  Komitetu  Strajkowego  oraz  publikować  jego  żądania.
Postulat 6. Podać  realne  działania  mające  na  celu  wyprowadzenie  kraju  z  sytuacji  kryzysowej  poprzez: a. podanie  do  publicznej  wiadomosci  pełnej  informacji  o  sytuacji  społeczno-gospodarczej, b. umożliwienie  wszystkim  środowiskom  i  warstwom  społecznym  uczestniczenie  w  dyskusji  nad  programem  reform.
Postulat 7. Wypłacić  wszystkim  pracownikom  biorącym  udział  w  strajku  wynagrodzenie  za  okres  strajku  -  jak  za  urlop  wypoczynkowy,  z  funduszu CRZZ.
Postulat 8. Podnieść  zasadnicze  uposażenie  każdego  pracownika  o  2000 zł  na  miesiąc,  jako  rekompensatę  dotychczasowego  wzrostu  cen.
Postulat 9. Zagwarantować  automatyczny  wzrost  płac  równolegle  do  wzrostu  cen  i  spadku  wartości  pieniądza.
Postulat 10. Realizować  pełne  zaopatrzenie  rynku  wewnętrznego  w  artykuły  żywnosciowe,  a  eksportować  tylko  nadwyzki.
Postulat 11. Znieść  ceny  komercyjne  oraz  sprzedaż  za  dewizy  w  tzw. eksporcie  wewnętrznym.
Postulat 12. Wprowadzić  zasady  doboru  kadry  kierowniczej  na  zasadach  kwalifikacji,  a  nie  przynależności  partyjnej  oraz  znieść  przywileje  MO,  SB  i  aparatu  partyjnego  poprzez:  zrównanie  zasiłków  rodzinnych,  zlikwidowania  specjalnych  sprzedaży itp.
Postulat 13. Wprowadzić  na  mięso  i  jego  przetwory  kartki  bony  żywnościowe /do  czasu  opanowania  sytuacji  na  rynku/.
Postulat 14. Obnizyc  wiek  emerytalny  dla  kobiet  do  55 lat, a  dla  mężczyzn  do  lat  60  lub  przepracowanie  w  PRL  30  lat  dla  kobiet i  35 lat  dla  mężczyzn  bez  względu  na  wiek
Postulat 15. Zrównać  renty  i  emerytury  starego portfela  do  poziomu  aktualnie  wypłacanych.
Postulat 16. Poprawić  warunki  pracy  służby  zdrowia,  co  zapewni  pełną  opiekę  medyczna  osobom  pracującym.
Postulat 17. Zapewnić  odpowiednią  ilość  miejsc  w  żłobkach  i  przedszkolach  dla  dzieci  kobiet pracujących.
Postulat 18. Wprowadzić  urlop  macierzyński  płatny  przez  okres  trzech  lat   na  wychowanie  dziecka.
Postulat 19. Skrócić  czas  oczekiwania  na  mieszkania.
Postulat 20. Podnieść  diety  z  40 zł  na  100 zł  za  rozłąkę.
Postulat 21. Wprowadzić  wszystkie  soboty  wolne  od  pracy. Pracownikom  w  ruchu  ciągłym  i  systemie  czterobrygadowym  brak  wolnych  sobót  zrekompensować  zwiekszonym  wymiarem  urlopu  wypoczynkowego  lub  innymi  płatnymi  dniami  wolnymi  od  pracy.

SOLIDARNOŚĆ”  nie  postulowała  odsunięcia  komunistów  od  władzy,  a  kler  przed  takimi  pomyslami  przestrzegał  /por. pouczanie  strajkujących  przez kard.Wyszyńskiego  26.o8.1980 r  na  Jasnej  Górze/. Strajkujący  w  1980 r.  nawet  w  najczarniejszych  snach  nie  przewidywali  zamiany  realnego  socjalizmu  na  kapitalizm.  Chcieli  socjalizmu  z „ludzką  twarzą”.  NIKT   W  POLSCE  NAWET  NIE  MARZYŁ  O  UPADKU  IMPERIUM   SOWIECKIEGO.   Najpopularniejszy  wtedy  katolicki  felietonista  „Kisiel”  przyjmował  zakłady,  że  ZSRR  za  jego  życia  nie  padnie  /p. „Dzienniki”  Kisielewski/. 

Michnik  słusznie  pisał:  „Czynnikiem  wyznaczającym  granice  możliwej  ewolucji  jest  militarna  i  polityczna  obecność  ZSRR  w  Polsce”.  Przeto  „droga  niewątpliwej  walki  o  reformy,  droga  ewolucji,  poszerzającej  zakres  swobod  obywatelskich  i  praw  człowieka  jest  jedyną  droga  dla  dysydentów  w  Europie  Wschodniej..”.  Koncepcja  polskiej  opozycji  zakładała  „powolne,  stopniowe,  cząstkowe  przeobrażenia,  a  nie  gwałtowny  przewrót  i  zniszczenie  przemocą  istniejącego  systemu”.

Klasycznym  przykładem  funkcjonowania  „NOWEJ  UMOWY  SPOŁECZNEJ”  była  gierkowska  Polska  i  kadarowskie  Węgry.  Sens  tej  „umowy”  polegał  na  tym,  że  „aparat  władzy  nie  utrudnial  ludziom  życia,  a  ludzie  nie  utrudniali  aparatowi  władzy  rządzenia.  Aparat  nie  ingerował  zbyt  brutalnie  w  życie  prywatne  i  zawodowe  obywateli,  a  obywatele  nie  ingerowali  w  strefy  zastrzeżone  dla  partyjnej  nomenklatury”.  Ta  „umowa”  doprowadziła  m.in.  do  paradoksu  jakim  były  3 min  członków  PZPR /w  większości  „porządnych” ludzi/  z  13  mln  zatrudnionych  w  ogóle /czyli  co  czwarty/.  „Wielu  wstępujących  do  PZPR  motywowało  swą  decyzję  nastepująco:  <w  ten  tylko  sposob  slużyc  mogę  sprawie  demokracji  w  Polsce>”.

Ta  ksiażka  to  zbiór  felietonów  i  artykułów,  jest  więc  wielotematyczna.  Ja  zasygnalizuję  tylko  jeden  rusofobia  a  polski  nacjonalizm.  Zwijam  się  ze  śmiechu  obserwując  praicowych,  nacjonalistycznych  rusofobów  składajacych  wieńce  przed  pomnikiem  Dmowskiego,  wg  którego  „nowoczesny  Polak  miał  sluchać  rosyjskiego  generał-gubernatora,  rozbijać  żydowskie  sklepy  i  czekać  na  zmianę  koniunktury  międzynarodowej”. DMOWSKI  PROPAGOWAŁ  NACJONALIZM,  LECZ  POD  PROTEKTORATEM  MOSKWY.   Dlatego  RUSOFOB  CZCZĄCY   DMOWSKIEGO  TO  TYPOWY  OKSYMORON.  Aby  przybliżyć  jego  kontrowersyjną  osobę   kończę  moją  opinię  cytatem  z  omawianej  książki:


Jego  refleksje  o  potędze  mafii  żydowsko-masońskiej  wprawiają  dziś  w  zakłopotanie  nawet  zawziętych  zwolenników  Dmowskiego.  Nasuwa  sie  pytanie:  jak  człowiek  tak  przenikliwy  i  inteligentnie  analizujący  sytuację  miedzynarodową  mógł  wierzyć  w  głupstwa  godne  bab  z  magla..  ..Stajemy  bezradni  wobec  tej  tajemniczej  skazy,  która  miała  stać  się  chorobą  polskiej  duszy...    ...Myśl  Dmowskiego  precyzyjnie  odzwierciedla  polski  kompleks  antyzachodni.  Kompleks  odrzuconej  miłości.  Kompleks  ubogiego  krewnego,  którego  odpędzono  od  rodzinnego  stołu  po  spektakularnej  plajcie.  Schizofrenia  impresaria,  który  marzy  o  dyrekcji  paryskiej  opery,  a  zawiaduje  publicznym  zamtuzem  w  prowincjonalnej  rosyjskiej  guberni.  Z  tego  rozdarcia  rodził  się  agresywny  nacjonalizm”.